پرستو ، ای ریاضیدان مشهور                    که دشمن گردد از مشهوریت کور

تو ای آنکس که بر ما بند کردی                  زخود ما را تو ناخرسند کردی

بلا گشتی و در این وضع مشکل                شدی بر من چو عزرائیل ، نازل

پرستوهای عابر بی شمارند                      که کاری هم به کار ما ندارند

تو بین این همه مرغ مهاجر                       شدی بر بنده بدبخت ، ظاهر؟

عزیز من مگر کاری نداری                         که پا در کفش مخلص میگذاری؟

مرا با فایل اوراقت چه کار است                 که خویت مثل برج زهرمار است؟

 تو که درکی از این سیستم نداری              چرا پا روی دمبم میگذاری؟

گرفتم اینکه فایلت را کنم پاک                   چنین باید تو پیراهن کنی چاک؟

به هر کس میرسی غیبت نمایی؟             کنی بدگویی و این بی حیایی؟

مرا از بس که این فایل تو آزرد                    ز فایلت جان تو حالم به هم خورد 

                          ****                                              

بیا و از سر ما دست بردار                         مرا در جای خود آرام بگذار

نمیخواهد دهی تکلیف خود را                   برایت رد کنم ده بیست ، یکجا

تو که هر دم غلط باشد جوابت                   چرا اینسان شده آشفته خوابت؟

تو که دهها error در لیست داری               به بی تکلیفها فرقی نداری

تو را گرپاک شد برنامه ، غم نیست             که بهر کپ زدن ، تکلیف کم نیست

اگر من نمره ات را بیست دادم                   یقینا احترامت را نهادم

تو این را باج پنداری؟ پرستو                       تو تا این پایه رو داری پرستو؟

                          ****                                              

تومارا بسکه کودن میشماری                    برامان نام “تن تن ” می گذاری!!!

گمان داری نمیدانم من این را                    که رامین “ترک خر” گردیده آنجا؟

 چرا اینسان به رامین بی وفایی؟                مگر خود بچه اسپانیایی؟

تو که گشتی در آنجا ثبت احوال                 شوی زین مطلب بی مزه خوشحال

نمیدانی که اینجا چیست نامت؟                چگونه بر زبان آید کلامت؟

تو گویی بنده را شلغم گرفتی                   پسرها را تو دست کم گرفتی؟

پسر گر لج کند با دختر ای دوست              بدان کز کله دختر کند پوست

 کند کاری که از مغزت پرد هوش                 کنی اسم خودت را هم فراموش

                          ****                                              

 به والیبال بس پر ادعایی                          چنان گویی که در ورزش خدایی

تو که گویی چنین است وچنان است          بیا کاینجا مکان امتحان است

بیا یک روز تیمی کن مهیا                         بیاور پنج بازیکن ز کوبا

بگو تا بی درنگ آماده گردم                       نمایم تک به شش روی ترا کم

توو آن پنج تن یک تیم گردید                       اگر گیمی ز من بردید مردید

اگر چه ادعا اصلا ندارم                             شما را زیر ده جا میگذارم

نسوزد گر دلم قدری برایت                        چنان اسپک زنم بر دست و پایت

 که از دردش شوی مفلوک و بیمار               به بهداری برندت با برانکار

نبین سیگاری و بیچاره گشتم                    ز ترس درسها آواره گشتم

من آن بودم که کلی میپریدم                     به اسپک ، تورها را میدریدم

ز ضرب اسپکم سرها شکسته است          چه بند تورها از آن گسسته است

تو با آن پیکر مافوق سنگین                      رجز خوانی چنان بازیکن چین؟

تو گر ده سانت از جایت پریدی                   ز چشم خویش دیدی هر چه دیدی

دگر باید سخن زین بحث برداشت               ادب را لاجرم باید نگه داشت

وگرنه یار گوید از حسودی :                      نمیدانستم اینسان هیز بودی

                          ****                                              

  بیا و این زمان جانپرستو                          ز تن تن یک سخن مردانه بشنو

بجای گشت “بازارسپاهان”                       و یا هر هفته رفتن سوی تهران

بیا بنگر کمی بر درسهایت                        که میسوزد دلم دختر برایت

وگرنه بی سواد و خوار گردی                     شوی مشروط و بی مقدار گردی

                          ****                                              

 نوشتم چند بیتی تا بخوانی                      از این امر مهم غافل نمانی

که گر لغزد کمی در درس پایت                  ندارد هیچ سودی عشوه هایت

وگرنه من به تو کاری ندارم                        به فایلت قصد آزاری ندارم

به من چه کپ زدی تکلیف خود را؟             به من چه زشت هستی یا که زیبا؟

به من چه اینکه ورزشکاری ای دوست؟       به من چه ادعاها داری ای دوست؟

به من چه میروی هرروز گردش؟                به من چه اسم ولگردیست ، ورزش؟

بمانی؟number به من چه اینکه استاد زبانی                    ولی در معنی

 مرکز میرسد دست؟tapeاست؟        مرا بر  tapeبه من چه فایل تو بر روی

در لیست داری           ولیکن انتظار بیست داری؟ error به من چه ده

به من چه نیم ترمت را شدی هشت؟        به تهران کم بکن هی رفت و برگشت

                          ****                                              

خلاصه اینکه مخلص را رها کن                 به ما این لطف در راه خدا کن

به خیرت نیست امیدم ، مکن شر              مکن اوضاع زارم را تو بدتر 

                          ****                                              

1 – number

2 – tape

بسی رنج بردم در این سال سی                      که مدرک بگیرم زبد شانسی

نشد، دادم از کف همه زندگی                         نهادم به سر افسر بندگی 

نبودم اوایل چنین ناتوان                               که بودم به سر موی و بودم جوان

 نه تن خسته و ناتوان بودمی                          نه اینگونه نامهربان بودمی 

نه اهریمنی طینتی داشتم                              نه بر خوی بد عادتی داشتم

کنون بشنوید اینکه بیچاره من                       چه سان  گشته‌ام اینچنین اهرمن

بود شرح احوال من بس دراز                       ولی قطره ای گویم از بحر، باز

به هوش و خرد شهره بودم به شهر                نبودی چو من درس خوانی به دهر

به کنکور و در رزم کنکوریان                     زدم تستها را یکی در میان

به کف آمدم رتبه‌ای زیر صد                        نیارد چو من رتبه کس تا ابد

خیالم که دیگر مهندس شدم                           نبودم خبر زینکه مفلس شدم

به خود وعده‌ای نیک دادم همی                      که چون در خط درس افتادمی

بیابم اگر صد هزاران کتاب                          زنم از خوراک و ببرم ز خواب

چنانش بخوانم به روزان و شب                     که خود گردم از کار خود در عجب

ولیکن چو پایم بدینجا رسید                           نبیند دو چشمت که چشمم چه دید

به هنگامه ثبت نامم دمار                              برآمد به یک روزه هفتاد بار

به «آموزش»اش چون گذارم فتاد                   رخ سرخ من رو به زردی نهاد

چو دادندمی صد هزاران ورق                       به رخساره زردم آمد عرق

چنان بی کس و خسته ماندم به صف               که رست از کف کفش مخلص علف

پس از آن چو دیگر به صف ماندگان               به یک نمره گشتم من از بندگان

بماند…، پس نمره‌ای گم شدم                        جدا از خود و شهر و مردم شدم

به خود گفتم این زندگی بهتر است                  ره دانشم راه پر گوهر است

گذشتم از آن فکر پیشینه‌ام                            که من دیگر آن شخص پیشین نه ام

به من چه که دیگر کسان چون کنند؟                به من چه، چه در کار گردون کنند؟

به من چه فلانی دل آزرده است؟                    به من چه خر مش رجب مرده است؟

که دانش چراغ ره آدم است                          کلید در گنج این عالم است

چو فرصت غنیمت شمارم کنون                    مرا علم و دانش شود رهنمون

پس از آن به مکتب نهادم چو پای                   ز یک درب چوبی بسی بی صدای

به رزم اندر آمد یکی اوستاد                         بگفتا: شکاری به دام اوفتاد

بچرخید و گردید و غرید و گفت:                    در این پهنه یکدم نشاید که خفت

که من دکترا از فلان کشورم                         یل سر سپاه فلان لشکرم

کنون گفته باشم به آغاز درس                       ز کس گر نترسی، ز مخلص بترس

بگفتم که درست بسی ساده است                    کدامین خرا ز درست افتاده است؟

بگفتا که : درسم بسی مشکل است                  خیالات تو بچه جان ، باطل است

چنانت بکوبم به گرز گران                           که پولاد کوبند آهنگران(1)

 پس از آن سخنها و آن سرگذشت                    دوماهی چو از آن سخن‌ها گذشت

ریاضی یکم نمره بر شیشه زد                      هزاران غمم تیشه بر ریشه زد

علومی چو بر بنده لشکر کشید                       سپاه معارف به دادم رسید

گرفتم یکی بیست از ریشه‌ها                         نشد کارگر زخم آن تیشه‌ها

پس از آن معارف ز من قهر کرد                   دهانم ز تلخی چنان زهر کرد

به تالار و در گرمی ماه تیر                         درآمد ز در اوستادی چو “شیر”(2)

بگفتا که در رزم نام آوران                           بدان،‌ خوان اول بود امتحان

فراهم شد از جمع ما لشگری                         یکی پهلوان‌تر از آن دیگری

اتودها کشیده همه از نیام                             که باید نمودن به دشمن قیام

فرودآمد آن یل چو از پشت زین                     ببست افسار رخش خود بر زمین

کشید از نیامش سوالات را                           بگفتا که حل کن محالات را

سپه را به یک غرش آرام کرد                      یلان را چنان اسب خود رام کرد

بگفتا که درسم بسی ساده است؟!                   کدامین خر از درسم افتاده است؟!

کنون گر توانی بیا بچه‌جان                           به فنی  تو خود را زچنگم رهان

نشستم چنان سنگ بر صندلی                       به خود گفتمی اینکه ول معطلی

برو فکر دیگر بکن ای جوان                        مگر ترم دیگر شوی پهلوان

شدم بر خر نحس شیطان سوار                     دو صد حیله را چون نمودم قطار

به یک روزه صدها گواهی بکف                  به ظاهر پریشان و در دل شعف

بگفتم که من موقع امتحان                            ببودم به بستر بسی ناتوان

که رحمی کن ای پهلوان رهنما                     بیا بر من اکنون تو راهی نما

کنون تا نیفتم به حال نزار                          برونم کش از پهنه کارزار

دو ترمی در این نابرابر نبرد                      دگر از چه آرم سرت را به درد

هزاران کلک را زدم بیش و کم                    که شاید برون آیم از پنچ و خم

رهی پرفراز و خم اندر خم است                   در این ره هزاران چو من رستم است

یکیشان به رخش و یکی مرده رخش             یکی با درفش و یکی بی درفش

هر آن یک در اندیشه کارزار                      مگر آخر آید غم روزگار

1 – بعدها این بیت را فردوسی هم بهمین شکل استفاده نموده است !!!

2 – قطعا منظورمان استاد فرزانه جناب آقای علی حاج شیرمحمدی نیست !

 یادش به خیر UNIVAC کامپیوترmain frame  دانشگاه …. چه پوستی از کله مون کنده میشد با اون کارتهای پانچ 80 ستونی … با اون دنگ و فنگهای امنیتیش …. آقای طلایی مسئولش ، آقای رضایی اپراتورش ، نوار tape ، ترمینالهاش که حسرت کار کردن باهاشون چند سال به دلمون مونده بود ! ، رفع اشکال …، I.O ،” کش” بازی !!!…

جا داره همین جا از دوست بسیار عزیزم آقای مهندس مهران شکرانی برای تکمیل این شعر که 3-4 بیتش یادم نبود و ایشون برام فکس کرد کمال تشکر خودم رو ابراز کنم

ضمنا ، اصطلاحات این شعرو فقط اونایی که کلی وقت تو مرکزکامپیوتر IUT کار کرده باشن دقیق میفهمن !!!!

——————————————————————

ایکه صد سلسله دل در خم هر مو داری

باز دل میبری از خلق؟ عجب رو داری !!!

file احساس و وفای تو delete گشته مگر…

که به دل عادت چنگیز و هولاکو داری؟

source برنامه غمهای من احضار شود

تا تو صد eof@ در خم گیسو داری !

آه اگر جمله چشمان تو اجرا نشود !

زانکه بالاش، دو comment ، ز ابرو داری !!!

NO ERROR داده خدا در همه اعضای تو لیک …

دو ، سه Warning در آن چشم سخنگو داری

Copy @ کرده خدا روی تو را از مهتاب

زین سبب اینهمه دیوانه به هر سو داری

هرچه اندر طلبت سعی و تلاش ADD@ شد!

تو به دل IF و به لب جمله GO TO داری

free@ گشتی و گشته است assign م x@@ !!!

در گریز از بر من شیوه آهو داری !

resume_p نکنی چند خط از بهر دلم؟

این جفا چیست که با ما تو پریرو داری؟

شد TRACE اینهمه زیبایی و معلوم نشد

که به چشمان سیاهت تو چه جادو داری

غم توصد رقم افزوده به ابیات(1) fat ام !!!

ایکه صد سلسله دل بسته به هر مو داری !!!

1 – جمع مکسر bit است نه بیت !

الا استاد درس احتمالات

دگر دق کرده ام از این مقالات

“فضای احتمال ” و” Sample space”

“ضریب شانس” و از اینسان عبارات

به جان تو ندیدم در همه عمر …

“مساعد حالتی ” از “جمله حالات “!!!

منم دانشجوی مشروط و بدبخت …

تویی استاد با فضل و کمالات

چو کازینو شود توی کلاست …

ز تاس و سکه و اینگونه آلات !

بیا جای قمار و شیر یا خط

به من آموز قدری از کمالات !

یقین دارم که اندر نرد و شطرنج

شوی یا مارس ، یا افتی به شهمات !

سه ترم است اینکه در دستت اسیرم

چنان ماهی که در انبار شیلات

بده یک نمره ی “پاسی ” از این درس

مگر ممکن شود روزی محالات !!! 

لامپ را کش نرویم !!!

آخر این دزدی لامپ …

از کجا میخورد آب ؟ !!!!

و چرا از سر شب تا دم صبح …

کله ها می شکند؟ !!!

لامپ را کش نرویم …

شاید این نور ضعیف …

روشنی بخش اتاقی باشد !

دل پردردی شاید …

میرود دست به آب …

چه ضعیف است این برق !

و چه کم نور این لامپ !!!

مردم سر بطری(1) …

چه صفایی دارند !

سقفهاشان پر نور…

لامپهاشان نور افشان باد !

من ندیدم خودشان …

بی گمان میدانم …

دست آنها کج نیست !!!

ماهتاب آنجا …

میکند روشن پهنای اتاق !

مردم سر بطری می دانند …

“استکی(2)”  بی رحم است ….

و “شماعی (3)” بی حال !!!

مردم سر بطری …لامپ را می فهمند !!

کش نرفتندش …

ما نیز ….

لامپ را کش نرویم !

1- قسمتی از خوابگاه های دانشجویی دانشگاه صنعتی اصفهان در آن زمان (1363)

2 – آقای استکی مسئول محترم کل خوابگاهها در آن زمان

3 – دوست بسیار عزیزم آقای شماعی مسئول خوابگاه 3

 بمناسبت گم شدن جزوه اقتصاد مهندسی بعد از جلسه آخر کلاس و 2 روز به امتحان ! ( که البته خودش کپی بود !) با همکاری دوست عزیزم ملقب به “دکتر” سروده وبردرب کلاس نصب شد !

ایکه بردی جزوه ام را اشتباهی، پس بده !            جز فراموشی ندارم من گناهی ، پس بده!

روزوشب چشمم به راه جزوه می باشد، بیا..        گر توهم داری چومن چشمی به راهی، پس بده!

من خودم با جزوه و بی جزوه مشروطم ولی         گر تو هم مانند من مشروطه خواهی، پس بده!

جان تومشروط میگردم ، بجان مادرت !!!          لازمش داری نگهدار ، ار نخواهی پس بده!

صد کله بوقی به سر دارم زفرط تنبلی               تا نرفته بر سرم دیگر کلاهی ، پس بده !

جزوه از من می بری؟ من مرکز نشرم مگر؟        ای به قربانت شود جانم الهی ، پس بده !

گر تو هم مانند من بی جزوه ای ، باشد ، بیا         مال تو این جزوه ، اما گاهگاهی پس بده !

چند ماهی مال تو اما دو روزی نزد من !           لااقل آنرا تو بعد از چند ماهی پس یده !

من نمیدانم چرا این جزوه را کش رفته ای            لعنت ودشنام ونفرین گرنخواهی، پس بده!

اهل دانشگاهم…

روزگارم خوش نيست!

 ژتوني دارم ، خرده عقلی ، سر سوزن شوقي !

اوستادی دارم … ، بهتر از شمر و یزید!!!

دوستانی همه چون من مشروط!!!

و اتاقی که همین نزدیکیست  …

پشت آن کوه بلند !!!

***

اهل دانشگاهم…

قبله ام آموزش…

جانمازم جزوه ، مهرم میز!

مشتق از پنجره ها ميگيرم!!

همه ذرات مخ من متبلور شده است!!!

درسهايم را وقتي مي خوانم كه خروس ، مي كشد خميازه !!! 

مرغ و ماهي خواب است !

***

اهل دانشگاهم …

 پيشه ام کپ زدن است!!!

گاه گاهي هم ، مي نويسم تكليف ، مي سپارم به شما …

تا به يك نمره ناقابل بيست… ،  كه در آن زندانيست …

دلتان تازه  شود!!!

چه خيالي ، چه خيالي ، ميدانم…

کپ زدن بيهوده است!

خوب ميدانم ، دانشم کم عمق است !

***

پدرم پشت سه ترم …

پدرم پشت سه مشروطی پی در پی ، اخراجی شد!!!

پدرم وقتی رفت …

پاسبانها همه استاد شدند !!!

مرد استاد از من پرسيد :

” چقدر نمره ز من مي خواهي؟ “

من از او پرسيدم :

” تو به من میدی چند؟!!!“

پدرم …

استاتیک را از بر بود …

و کوئیز هم میداد …

کپ هم میزد …

خط خوبی هم داشت !!!

***

 خوب يادم هست…

مدرسه ما باغ آزادي بود.

درسها را آن روز ، حفظ میکردم در خواب!!!

امتحان چیزی بود ،  مثل آب خوردن!!

درس بي كرنش مي خواندم …

نمره بي خواهش مي آوردم !

تا معلم پارازيت مي انداخت…

همه غش مي كردند !

وکلاس …

چقدر زيبا بود !

و معلم چقدر حوصله داشت!

درس خواندن آنروز…

مثل يك بازي بود!

كم كمك دور شدم از آنجا …

بار خود را بستم …

عاقبت رفتم در دانشگاه …

به محيط خشن آموزش!

من به دانشكده برق  سرايت كردم!!

رفتم از پله شیمی بالا…

تا ته ماشین دو!!!

تا هوای خنک سازه یک !!!

من به دیدار کسی رفتم در آموزش …

رفتم رفتم تا حذف !!!

***
چيزها ديدم در دانشگاه…

من گدايي ديدم آخر ترم…

در به در مي گشت ، يك نمره قبولي مي خواست !

اوستادی دیدم…نمره هایش را میکرد حراج!!!

من کسی ديدم ، از دیدن یک نمره ده …

دم دانشکده پشتک میزد!!!

دختری را دیدم …

کلکولس را میخواند…

و به لیت هولد بد و بیرا میگفت !!!

اتوبوسی دیدم …

پر دانشجو بود …

و چه سنگین میرفت!!!

اتوبوسی دیدم…

یک عدد صندلی خالی داشت!!!!

دختری را دیدم…

که به ترمینال نفرین میکرد!

اتوبوسی دیدم…

کسی از روزنه پنجره میگفت : کمک !!!!!

نشئه ای را  دیدم …عاشق علم مواد !!!

شاعري ديدم، هنگام خطاب…

به بشرمی گفت سبو!!!

و اسيد نيتريك را…جاي مي مي نوشيد !!!

همه جا پيدا بود…

همه جا را ديدم.

***

سفر سبز چمن تا کوکو!!!

بارش اشك پس از نمره تك!!!

جنگ آموزش با دانشجو!!!

جنگ دانشجویان …

سر ته دیگ غذا !!!

جنگ نقلیه با جمعیت منتظران !!!

 حمله درس به مخ

حذف يك درس به فرماندهي كامپيوتر !!!

فتح يك ترم به دست ترميم!!!

قتل یک نمره به دست استاد!!!

قتل يك لبخند در آخر ترم !!!

همه جا پیدا بود…همه جا را ديدم.

***

اهل دانشگاهم اما…

نیستم دانشجو!

کارت من گم شده است!!!

من به مشروط شدن نزدیکم.

آشنا هستم با…سرنوشت همه دانشجویان.

نبضشان را میگیرم.

هذیانهاشان را می شنوم ، می فهمم !!!

من ندیدم هرگز نمره بیست !!!

من ندیدم استاد… نمره اش را بفروشد به کسی!

من ندیدم که کسی…ترم آخر باشد!!!

من در این دانشگاه…چقدر مضطربم!!!

و پرم از مقیاس…

تا بخواهی فرمول…

تا بخواهی اعداد …

تا بخواهی قانون …

من به يك نمره نا قابل ده خشنودم !!!

و به ليسانس قناعت دارم!!!!!

***

من نمي خندم اگر دوست من مي افتد…

من نمي خندم اگر نرخ ژتون را دو برابر بكنند …

من  نمي خندم اگر موي سرم مي ريزد !!!

من در اين دانشگاه…

در سراشيب كسالت هستم!!!

خوب مي دانم استاد …

كي كوئيز مي گيرد…

اتوبوس ، کی می آید …

خوب میدانم…

برگه حذف كجاست !!!

***
من نمیدانم …

که چرا میگویند :

 ” برق یک رشته خوب است و معدن بالعکس !!! “

کشف معدن چه کم از رشته قدرت دارد؟!!

چشمها را باید شست !

جور دیگر باید اندیشید ! 

***
هر کجا هستم باشم …

سوبسید مال من است!!!

تريا ، نقليه ، دانشكده از آن من است!

چه اهمیت دارد…گاه اگر میروید…خار بی نظمی ها؟

رختها را بکنیم …

پی ورزش برویم …

سوله در یک قدمیست !!!

و نگوییم که افتادن مفهوم بدیست …

و نخوانیم کتابی که در آن فرمول نیست …

بد نگوییم به استاد اگر نمره تک آوردیم!

و بدانیم اگر حذف نبود…

دست ما در پی چیزی میگشت…

و اگر سلف نبود …

همگي مي مردیم…

و بدانیم که نقلیه اگر یک روز تعطیل شود …

همگی میمانیم !!!

و نخواهیم مگس …

برود از در تریا بیرون!!!

و نپرسيم كه در قيمه چرا گوشت نبود…

كار ما نيست شناسايي مسئول غذا !!!

کار ما شاید این است که در حسرت یک صندلی خالی…

 پیوسته شناور باشیم !!!

كار ما نيست شناسايي بي نظمي ها …

كار ما شايد اينست كه در مركز پانچ…

پي اصلاح ERROR ها بد ويم !!!!!

پشت كوه سيد ممد آسماني ديگر است

چشم دل بگشاي و بنگر كاين جهاني ديگر است

پشت كوه سيد ممد جمله دلها خون شده

حالت جمعيتي از غصه ديگرگون شده

پشت كوه سيد ممدزار و غمگين گشته ام

سالها دور از وطن مانند ” اوشين ” گشته ام

گر چه مي گويند درس و امتحانت ساده بود

جاي من اوشين اگر بود از نفس افتاده بود

هیچ اينجا تا سحر چشم كسي در خواب نيست

پشت كوه سيد ممد چشم تر كمياب نيست

پشت كوه سيد ممد سينه ام پر آه شد

پيكر چون كوه من از غصه همچون كاه شد

سلفي و آموزشي اينجا حكومت مي كنند

كز جفا با بنده ابراز خصومت مي كنند

پشت كوه سيد ممد خاطرم افسرده شد

حالتم از سلفي و آموزشي آزرده شد

پشت كوه سيد ممد جايگاه ماتم است

معدن اندوه و رنج و غصه و درد و غم است

پشت كوه سيد ممد جمله گريانند و زار

رنج و سختي از همه يكسر بر آورده دمار

هيچ مي داني چرا اينجا چنين غوغا بپاست ؟

چونكه پشت كوه فوق الذكر دانشگاه ماست

پشت كوه سيد ممد جمله زاريم و اسير

بسكه استادان اينجا ظالمند و سختگير

شب كه مي آيد چراغ هيچكس خاموش نيست

برق هم گر مي رود اين روشني مخدوش نيست

هيچ چشمي نيست كز شب تا سحر بيدار نيست

هيچ دانشجو در آن تا بوق سگ بيكار نيست

زير نور شمع و فانوس عده اي خر مي زنند

عده اي از نا اميدي مشت بر سر مي زنند

اين يكي تا برگه تكليف را پر مي كند

چهره استاد درسش را تصور مي كند

همچو جلادي كه باشد در كفش شمشير تيز

مي نمايد برگه تكليف وي را ريز ريز

تا كه دل خوش مي كند از نمره بر ده درصدي

مي دهد يك صفر و زيرش مي نويسد كپ زدي

آن يكي كوئيز دارد چهره پر غم مي كند

صفر گرد و گنده اي دائم مجسم مي كند

آخرش در امتحان درس مي گردد مچل

مي شود در زير تيغ درس استادان كچل

هرچه روزوشب دراينجا درس ميخواني كم است

چهره ات ازنمره اش اندوهناك و در هم است

آه كز استادها روزم سياه و تار شد

خاطرم اندوهگين و پيكرم بيمار شد

بهر استادان اگر ناراحتي پيدا شود

يك كلاس از سختگيري بيگمان رسوا شود

في المثل گر طفل خردش جيش بر قالي كند

دق دل را در كلاس درس خود خالي كند

يا اگر خانم غذايش سوخت ما بيچاره ايم

جملگي در امتحان افتاده و آواره ايم

واي بر روزي كه چرخش بين ره پنچر شود

حال و روز ما زوضع تايرش بدتر شود

لاجرم در امتحانش سختگيري مي كند

ظلمها مانند ارتشبد نصيري مي كند

هر زمان باشد بدنبال سؤالي سخت تر

گوئيا طرح سؤال سخت مي باشد هنر

غصه وضع غذا ، فكر كتاب و امتحان

رستم و افراسياب و ديو را آرد به جان

درد بي پولي غم بمب و غم صداميان

غم نباشد در قياس غصه هاي امتحان

روزهاي امتحان تالار گردد قتلگاه

مي رود تا بر فلك از سينه ها فرياد و آه

خيل دانشجو بود در چنگ ديو امتحان

هر طرف ” افتاده ” مي بيني چنان برگ خزان

چند ساعت در سكوت محض ، شيون مي كني

جامه از بيچارگي صد پاره بر تن مي كني

حل نمي گردد به صد نيرنگ و افسون مسئله

مي كند در چشمها آب و به دل خون مسئله

هي بجو ناخن بدندان ، هي بكش سيگار تير

صندلي در زير پايت هي نمايد جير جير

عاقبت وقتت تمام است و سؤالت ناتمام

مي شود استاد در چشمت چنان سردار شام

همچنان شاهين و قرقي بر سرت آيد فرود

وقت مي خواهي كمي ، اما ندارد هيچ سود

گوش استادان اصولاً اندكي سنگين بود

رسم استادان خصوصاً ممتحنها اين بود

آخر هر ترم مي خواهد زتو استاد باج

همچو ” هاج ” اندر پي يك نمره گردي هاج و واج

آخرش هم مادرش را هاج پيدا مي كند

ليك استادت تو را مشروط و رسوا مي كند

پشت كوه سيد ممد گر به آموزش روي

همچو توپ گرد ورزش پاسكاري مي شوي

هست دانشجو ز آموزش جماعت داغدار

چون پلنگ صورتي كز بازرس باشد شكار

من نمي دانم كه آموزش چرا اينگونه است؟

وضع مسئولان و دانشجو چو مار و پونه است

روز و شب با آبروي عده اي بازي كنند

زير پاي لنگ جمعي سنگ اندازي كنند

بهر يك امضا اگر رو سوي آموزش روي

گر به زور و جبر و گر با عزت و خواهش  روي

هر چه مي خواهي بگوئي مشكلت را نيست كس

در ميان كارمندان نيست يك فريادرس

چند ساعت التماس و عجز و خواهش مي كني

مي زني لبخند و مويش را نوازش مي كني

تازه بعد از اينهمه آقا نگاهت مي كند

با نوك انگشت آگه زاشتباهت مي كند

كاي پسر بايد سؤالت را از آن قسمت كني

به كه اي بي عرضه اندر كار خود دقت كني

عرض حالي مي نويسي مي دهي تحويلشان

زود ” اقدامي ندارد ” مي نويسد زير آن

با همين يك جمله ما را سالها آزرده اند

قرص “اقدامي ندارد” گوئي از دم خورده اند

وه كه “اقدامي ندارد” زار و مجنونم نمود

همچو حكم مرگ فوري ديده پر خونم نمود

آه كز سرويس و وضع نقليه ديوانه ام

بس فلاكت مي كشم تا مي رسم در خانه ام

پنج ساعت در ميان سرويس پيدا مي شود

تا كه از ره مي رسد آشوب و غوغا مي شود

چشم بر هم مي زني پر مي شود ديوانه وار

تا به روي پله اش گشته است دانشجو سوار

تا كه مي گوئي برادر جان چرا سرويس نيست ؟

گويد: ” اينجا اصفهانس چون توي پاريس نيست “

تازه اينها نيست چيزي كاينچنين زارت كند

آنچه مي گويد به تو راننده بيمارت كند

گويدت : “آرام حيوان ، كنده شد در هل نده

بي شعور خر نفهم خاك برسر هل نده”

فحش و دشنام است كاين نامرد بارت مي كند

گر بگوئي جمله اي داني چكارت مي كند ؟

صد چك و تيپا و اردنگي به جانت مي زند

سنگ فحش و ناسزا بر دودمانت مي زند

صد رقم بيجا نثار مرده هايت مي كند

تازه بعدش هم ز دست تو شكايت مي كند

بعد از اينها مستحق صد گرفتاري شوي

از لحاظ انضباطي خوار و اخطاري شوي

متهم، توبيخ، اخراجي، معلق مي شوي

بي لياقت مي شوي بد نام مطلق مي شوي

خوب و بد باشد فراوان بين اين رانندگان

عده اي شيپورچي جمعي چو خرس مهربان

از جفاي نقليه دلها همه خونين بود

پشت كوه سيد ممد وضع سرويس اين بود

پشت كوه سيد ممد جمله مسئولان ما

از رفاه حال ما دارند صدها ادعا

جمله مي گويند اينجا امتحاني سخت نيست

هيچ دانشجو در آن اخراجي و بدبخت نيست

پشت كوه سيد ممد خوردني ناجور نيست

از بد وضع غذا اينجا كسي رنجور نيست

بسكه در طبخ غذا دقت شود اصلاً در آن

از دم موش و شن و عقرب نمي بيني نشان

سنگ و سوسك و موش و ميخ و مورچه و زنبور كو؟

سلفيان “مو مشكي” اند اي دوست ، موي بور كو ؟

تهمت كافور ريزي تهمت محض است و بس

ذره اي كافور در سيني نبيند هيچكس

پشت كوه سيد ممد خاطري ناشاد نيست

صحبت از مشروطي و اخراج و استبداد نيست

پشت كوه سيد ممد خودكشي بيداد كرد

هر كه مرد از دست استادش چنين فرياد كرد:

“اين ۹ ما را به جان بچه هايت ۱۰ بده

10 بده استاد ، مي افتم به پايت 10 بده

دست كم بر منحني كن نمره ها را منتقل

مانده ام از ترس مشروطي چو خر در بين گل

جان تو مشروط مي گردم من استاد عزيز

بيش از اين در بين ياران آبرويم را مريز “

از “سه مشروطي” شدن اوضاع مشكل مي شود

بعد دهها ترم مدركها ” معادل ” مي شود

آبرويت پيش اهل خانوارت مي رود

مي شوي بي عرضه و از دست كارت مي رود

پيش اهل علم و دانش خوار و رسوا مي شوي

سوژه شوخي و استهزا سراپا مي شوي

اي كه مي پرسي چرا اين خودكشي ها مي شود

يك بساط خود كشي اينگونه برپا مي شود

اين يكي صد قرص يكجا مي خورد آن مرگ موش

مي كند از درد و غم جامي ز مرگ موش نوش

اين يكي از پنجره آن يك ز بام آيد فرود

نمره اش تعيين نمايد كز كدام آيد فرود

هر چه باشد نمره كمتر ارتفاعش بيشتر

خودكش بدبخت از بيچارگي دل ريش تر

گر كه من را هم نبود آن دلبر عيار، يار

خويشتن را كشته بودم تا كنون هفتاد بار

پشت كوه سيد ممد اين كه مي نالد منم

دائم اندر غصه زن يا غم مادر زنم

گاهگاهي كز كتاب و امتحان آيم به جان

شعركي گويم چنان ” در صنعتي در اصفهان ”

چون ” حنا در مزرعه ” همواره بيگاري كشيم

روز از استاد منت ، شب گرفتاري كشيم

” بچه هاي آلپ ” را ديدي كه بس پر ماجراست ؟

” بچه هاي پشت كوه سيد ممد ” نام ماست

جانا بيا بشنو فغان در صنعتي در اصفهان 

                بشنو ز درد بيدلان  در صنعتي در اصفهان

از درس و از استادها هرسو بود فريادها

                ويران شده بنيادها در صنعتي در اصفهان

رو امتحانها را ببين پرواز جانها را ببين

                بي خان و مانها را ببين در صنعتي در اصفهان

مشروطها آواره ها بدبختها بيچاره ها

                اخراجها بيکاره ها  در صنعتي در اصفهان

مشروطم و بس مبتلا گويم ترا شرح بلا

                بنگر به دشت کربلا در صنعتي در اصفهان

سرحال و شادان آمدم از شهر تهران آمدم

                    خوشحال و خندان آمدم در صنعتي در اصفهان

مشروط وگريان گشته ام بدبخت و نالان گشته ام

                بي حال وبي جان گشته ام در صنعتي در اصفهان

آن پهلوانيها چه شد آن قهرمانيها چه شد

                     آه آن جوانيها چه شد در صنعتي در اصفهان

کو آن جواني آن جهش؟ کو آن نود سانت پرش

                بنگر که گشتم دودکش در صنعتي در اصفهان

بنگر به چه زاري شدم انبار بيماري شدم

                از غصه سيگاري شدم در صنعتي در اصفهان

اسپک کجا پاسور کو تا سينه روي تور کو

                آن قدرت و آن زور کو در صنعتي در اصفهان

اينک بجز ضلع و وتر اصلا نميدانم دگر

                دانم شوم زينهم بتر در صنعتي در اصفهان

ورزش فراموشم شده اين قصه در گوشم شده

                کز سر بدر هوشم شده در صنعتي در اصفهان

آموزش دانشکده   بر جان من آتش زده

                برپا شده آتشکده   در صنعتي در اصفهان

از دست آموزش چيان هردم مثال عاشقان

                آهت رود تا آسمان در صنعتي در اصفهان

آموزشي خوارت کند از غصه بيمارت کند

                صد عشوه در کارت کند در صنعتي در اصفهان

از موشک صداميان هرگز نباشد باکمان

                وحشت بود از امتحان در صنعتي در اصفهان

از نقليه صدها فغان دارد دل پير و جوان

                راننده ها شير ژيان در صنعتي در اصفهان

راننده دشنامت کند در جمع بدنامت کند

                صد زهر در کامت کند در صنعتي در اصفهان

چشمان خود را کج کند ابروي خود معوج کند

                پيوسته با تو لج کند در صنعتي در اصفهان

وقتي سوارت ميکند صد طعنه بارت ميکند

                با طعنه خوارت ميکند در صنعتي در اصفهان

گويد ترا اي بي پدرباشد مگر گوش تو کر

                در را ببند آهسته تر در صنعتي در اصفهان

سرويس اگر پيدا شود برگرد آن غوغا شود

            هنگامه اي برپا شود در صنعتي در اصفهان

اين ميپرد از پنجره آن در ميان گردد يله

                 حقا که گردد ولوله در صنعتي در اصفهان

اين مي پرد برروي آن آن يک کند داد و فغان

             گويي شده آخرزمان در صنعتي در اصفهان

بيچاره خيل خواهران از ترس اين غوغا گران

                لرزند چون برگ خزان در صنعتي در اصفهان

چون پر شود سرويس شب از صد نفر در هر وجب

                جان از فشار آيد به لب در صنعتي در اصفهان

چون ساندويچ پيچي بهم اما ندارد درد و غم

                زيرا بود سرويس کم در صنعتي در اصفهان

*

از وضع اين تالارها دارم بسي گفتارها

                بشنو تو از بيمارها در صنعتي در اصفهان

هرکس که در تالار شد از سرديش بيمار شد

                مفلوک و ناهنجار شد در صنعتي در اصفهان

تالار از سرما دگر قطب شمالست اي پسر

                 شايد از آنهم سردتر در صنعتي در اصفهان

*

از درد اگر گشتي ولو  قرصي به ميل خود بجو

             اما به بهداري مرو در صنعتي در اصفهان

گشتي بدانجا گر روان اين نکته را قبلا بدان

                دکتر نميبيني در آن در صنعتي در اصفهان

هر چند بهداري ما باشد پر از قرص و دوا

                دکتربود چون کیمیا در صنعتي در اصفهان

اين را بدان کاين دکتران باشد سه ساعت کارشان

                بيمار شو در آن زمان در صنعتي در اصفهان

*

استاد بلوا ميکند مشت تورا وا ميکند

             بر تو جفاها ميکند در صنعتي در اصفهان

تا بوق سگ بيدار مان هي درس را از بر بخوان

                اما بمان در امتحان در صنعتي در اصفهان

در كپ زدن استاد شو با  ده  گرفتن شاد شو

                ازترس درس آزاد شو در صنعتي در اصفهان

باجزوه هايت جنگ کن چشمان خودراتنگ کن

            هي موي خود را چنگ کن در صنعتي در اصفهان

از کله ريزد موي تو آشفته گردد خوي تو

                گم گردد آبروي تو در صنعتي در اصفهان

کم گر معدل گرددت اوضاع مشکل گرددت

                مدرک معادل گرددت در صنعتي در اصفهان

گر خسته گشتي از جهان وزگردش هفت آسمان

             حتما تو داري امتحان در صنعتي در اصفهان

*

هضم غذا مشکل بود چون پر ز سنگ و گل بود

                وز فضله ها فاضل بود در صنعتي در اصفهان

گر فضله ديدي در غذا داني که باشد از کجا؟

             پرموش ياشد سلفها در صنعتي در اصفهان

انگشتري از مرد و زن گر گم شود روي چمن

                پیدا شود در آش من در صنعتي در اصفهان

يکدم بيا در سلفها در قورمه سبزي هاي ما

                بنگر فضاي سبز را در صنعتي در اصفهان

بي آنکه دستي رو شود هر شب چمن کوکو شود

                زاغ و زغن تيهو شود در صنعتي در اصفهان

از گوشتها دل آب شد سرآشپز ارباب شد

                سگ هم دگر کمياب شد در صنعتي در اصفهان

از پوست تخم ماکيان تا فضلهً افلاکيان

                در”بيدگي”(1) گردد عيان در صنعتي در اصفهان

کن سيني ات را زيرورو صد راز پنهاني بجو

                از سنگ وسوسک وميخ ومودر صنعتي در اصفهان

در سيني ات گر شد عيان يک تکه ران ماکيان

                حتما ژتون گردد گران در صنعتي در اصفهان

گر قند خواهي يا شکر یا شام قدري بيشتر

                گردد برايت درد سر در صنعتي در اصفهان

گرچه غذا خيلي بده اين آشپز اهل سده

                گويد  بمن” جيتون بده”  در صنعتي در اصفهان

تا در غذا کافور شد اوضاع ما ناجور شد

                تن ها همه رنجور شد در صنعتي در اصفهان

گر موش ديدي در غذا هيچت نباشد ادعا

               کم کاري است از گربه ها در صنعتي در اصفهان

ديشب به صيد موشها يک گربهً ظالم بلا

               افتاده در ديگ غذا در صنعتي در اصفهان

مرحوم گربه بيگمان امشب ز لطف سلفيان

               باشد ميان شاممان در صنعتي در اصفهان

هر چند بس آشفته ام شنها به دندان سفته ام

               از سلفها کم گفته ام در صنعتي در اصفهان

*

از وام تحصيلي مگو آشوب و خونريزي مجو

                کم کن تو از اين گفتگو در صنعتي در اصفهان

هر ترم کمتر ميشود جيبت تهي تر ميشود

                چشمت زغم تر ميشود در صنعتي در اصفهان

بي پول و رسوا ميشوي همچون گداها ميشوي

                رسوا بهر جا ميشوي در صنعتي در اصفهان

*

مسئول اگر جويد ترا در استکان شويد ترا

                اينگونه ميگويد ترا در صنعتي در اصفهان

هان پيکر رنجور کو جان و تن ناجورکو؟

                يک عينکي يا کور کو در صنعتي در اصفهان

داريم ما در اين مکان کادري زاستاد جوان

                زينرو بود سخت امتحان در صنعتي در اصفهان

هضم غذا آسان بود بهتر ز رستوران بود

               هي جوجهً بريان بود در صنعتي در اصفهان

سنگ و شن و زنبور کو؟ موي سياه و بور کو؟

                تهمت مزن کافور کو؟ در صنعتي در اصفهان؟

انگشتري پيدا کني آنوقت اين بلوا کني

                 با ما چرا دعوا کني در صنعتي در اصفهان

کو پوست تخم ماکيان کو قضلهً افلاکيان

                چشمت خطا دارد جوان در صنعتي در اصفهان

با هشت تومان2شما بهتر ازین خواهي غذا؟

                کم کن تو روي خويش را در صنعتي در اصفهان

راننده باشد يار تو هم صحبت وغمخوار تو

                کي ميدهد آزار تو در صنعتي در اصفهان

کارش زياد است اي بشر باشد ترا جاي پدر

                گر گويدت اي کره خر در صنعتي در اصفهان

از شه فنر يا واسکازين باشد چنين زار وحزين

                پرکاريش را هم ببين در صنعتي در اصفهان

بس نظم دارد کار اوشيرين بودگفتار او

                 باشد متين کردار او در صنعتي در اصفهان

بس خوشدل است و مهربان باشد منظم هر زمان

               هان قدر اينها را بدان در صنعتي در اصفهان

ناز از همه آنها بخر اين ناز را با جان بخر

               ناراحتي پيکان بخر در صنعتي در اصفهان

*

باور کنيد اي دوستان طولاني است اين داستان

                بايد ولي از ترس جان در صنعتي در اصفهان

کم گويم ودم در کشم جام خموشي سر کشم

                 تا دردسر کمتر کشم در صنعتي در اصفهان 

*** 

[1]  نوعي غذا که نمیدانم هنوز هم برای جماعت سرو میشود یا نه.

[2]  بله درست خواندید. ژتون ناهار آن موقع 8 تومان بود و کل ژتون هفتگی برای  3 وعده غذای روزانه 154 تومان.

تشتهایی چه فراخ !!!

دیگهایی چه عمیق !!!

از در سلف چه بوی علفی می آید !!!

من در این دیگ غذا …

پی چیزی می گشتم …

پی یک ذره برنج !

پی گوشتی ، لوبیایی ، لپه ای …

تا مگر با دل خوش …

پول ژیتون بدهم !

سر میزی ماندم …

صندلی آوردم ….

ونشستم …

سینی بر میز !

من چه رویی دارم !!!

و چه اندازه تنم میخارد !!!

نکند مسئولی …

سر رسد از در سلف …

چه کسی شعر مرا می خواند؟

هیچ …

همه دانشجویند …

درد را میدانند !!!

آشپز می داند …

که چه در دیگ غذاست !!!!

دیگها خالی نیست ..

آب زیپو هست ، زیپ هست ، زالو هست !!!!

و به خود پیچیدن از دلدرد !

آری … آری ….تا سگی باقیست …

زندگی باید کرد !!!!!

در دلم چیزی هست …

مثل یک تکه چرم !!!!

قد یک همبرگر !!!

و چنان بی تابم …

که دلم می خواهد ….

بدوم تا سر بال !

بروم دست به آب !!!!!!

آمبولانسی اینجاست ..

که مرا میخواند !